![عکس]()
پارت پنجم: مه (ترس و تنهایی)
میگوید از "دلبستن"میهراسد. هر پیوندی برایش خاطره بوی چوب قایق پدر را زنده میکند؛ همان که یک روز به دریاچه رفت و هیچگاه بازنگشت.
پس خود را در تنهاییِ آگاهانه" پناه میدهد: در اتاق زیرشیروانی خانه چوبی، میان انبوه کتابها و صفحههای موسیقی، جایی که فقط نارسیس اجازه ورود دارد.
اما در همین انزواست که عمیقترین عشقش را میآفریند: شخصیتهایی در داستانهایش که هرگز ترکش نمیکنند. آنها تنها موجوداتی هستند که اجازه دارد بیقید و شرط دوستشان بدارد، چون از دست دادنشان غیرممکن است.
𝒷𝑒𝓁𝓁𝒶𝒹𝑜" 
وقتی متن رو میخونی، حتی بدون اینکه خالق اثر زحمتی برای گفتنش بده، متوجه میشی که نویسنده تکهای از روح و وجودش رو داخل اثر دمیده. متون کوتاه ولی عمیق. ایجاز معنی گسترده –و مطمئنا سنگین– زندگی داخل چند خط از واژه باعث شده که کلمات روح داشته باشن و معنی پنهان پشتشون، برای خوانندهی اثر ملموس بشه. این چیزیه که از طرز نوشتارت خیلی توجهم رو جلب کرده. ادامه بده، عزیزدل. حیفه اگر صدای روحت رو ببری و ننویسی. آرزومند رهاییت از فقدان و رنج.
چقدر زیبا بود
فقدان پدرتون رو تسلیت میگم ازونجایی که گفتین داستان خودتونه